Keihard gejat. Okee, ik geef het eerlijk toe. No Cheese Please. Die naam heb ik gewoon gepikt. Van een andere fotograaf. Erg he? Ergens in Chicago zit ie. Ik vond het zo’n geniale naam, dat ik dacht… ach, Amerika is zo ver weg... We zijn nou niet direct elkaars concurrenten. Vermoed ik. En hij (of zij?) heeft niet eens een website. Alleen een of andere vage facebookpagina. Ik snap niet eens waarom hij eigenlijk ‘No Cheese Please’ heet. Daar moet je wel een goede reden voor hebben, vind ik. En die kan ik nergens vinden…  

Ook het idee ‘Day in the Life fotografie’ heb ik niet zelf bedacht. Erg he? En mijn website is ook al zo’n standaard design dat ik gratis (tsja, je bent een hollander of niet) bij mijn foto plugin voor Wordpress kreeg. Zo, nu weet je alles. Komt niet allemaal niet erg origineel en creatief over, geloof ik.

Om eerlijk te zijn maakt me dat eigenlijk ook helemaal niks uit. It’s not about the looks here. Als het je om de juiste looks gaat, dan lees je dit waarschijnlijk niet eens.

Maar even terug naar die naam. No Cheese Please… Ik zag die naam en er klikte iets. Soms heb je dat. Dat had ik ook toen ik Day in the Life fotografie ontdekte. In deze naam en in deze stijl van fotograferen komt voor mij alles samen. Het past me precies, als die perfecte jas waar je jaren naar kunt zoeken en waar je dan ineens tegenaan loopt.

Documentaire fotografie bij gezinnen is waar ik in geloof en waar ik van hou. Mijn missie is om ‘moeten’ uit dit leven te schrappen en te verwisselen voor ‘willen’. Het liefst zou ik alle onechtheid, alle fake, uitgebannen willen zien. Als het gaat om deze eigenwijze puurheid heb ik levenslang, geloof ik. Soms een hele lastige eigenschap. Maar ik geloof nou eenmaal dat je daar als mens het meest gelukkig van wordt: eerlijkheid, echtheid. Kunnen zijn wie je bent en vrij zijn in de keuzes die je maakt. Dus dat geldt ook voor kinderen.

Als je kinderen voor de foto iets laat doen waar ze geen zin in hebben, dan wordt het niks. Zonde van je energie. Ik geloof namelijk dat je kinderen niet moet forceren. Zo min mogelijk. En dan hebben we het er niet over dat ik mijn dochter echt wel in haar jasje prop voordat ze in de vrieskou naar buiten gaat. Er zijn grenzen (ze is 2 jaar en zegt overal nee op). Maar ik forceer zo min mogelijk als het gaat om zaken die niet van levensbelang zijn of die met de grenzen van mezelf of een ander te maken hebben. Pff, zware koek he? Nu klink ik als de orthopedagoog die ik eerst was. 

Een tijdlang deed ik fotoshoots met gezinnen ergens op een mooi plekje in de natuur. Ik merkte soms dat de ouders graag wilden dat hun kinderen bepaalde dingen juist wel of niet deden. Bijvoorbeeld wel naar de camera kijken en niet in je neus peuteren. Al snel verloren de kinderen hun plezier in de fotoshoot en voelden ze zich ongemakkelijk. Of nog erger: afgewezen. Ze deden niet wat papa en mama wilden. Ze werden boos, opstandig, verdrietig en wilden niet meer meewerken. Met een beetje geluk had ik dan maar een paar foto’s waar ik de ouders blij mee kon maken.

Het ging me tegenstaan, om zo te moeten fotograferen. Om kinderen iets op te leggen waarvan wij als volwassenen vinden ‘dat het zo hoort’. Brr… Ik vraag me dan ook af: waarom zou je willen dat je kinderen zich tijdens een fotoshoot anders gedragen dan ze normaal zouden doen? Zodat iedereen kan zien hoe schattig ze kunnen zijn? Hoe goed ze kunnen luisteren? Hoe perfect alles is in je gezin?

Niemand is perfect. Nergens gaat het perfect. Maar het lijkt wel zo. Op Facebook en op Instagram lijkt het alsof iedereen een huis heeft dat net nog gefotografeerd is voor de VT wonen. En de kindjes die er wonen, maken nooit een bende in hun kamer. Hebben altijd alleen zorgvuldig gestylde kleertjes aan die ze nooit met jam besmeuren. En hun broertje of zusje een mep verkopen? Neeee, daarvoor zijn ze veel te keurig opgevoed. Tuurlijk. En ik heb vanavond mijn sokken op het menu staan. Zonder cheese please.

Ik vind het als moeder echt een opluchting om te zien dat het bij andere gezinnen ook weleens alles keihard in de soep loopt. Als zuslief zich de kaas niet van het brood laat eten en broerlief een flinke dreun verkoopt. Of als peutertjelief met dat schattige snoetje zichzelf krijsend op de grond gooit in de supermarkt. Welcome to the real world.

Dus tijdens een fotoreportage wil ik dat kinderen gewoon kunnen spelen en genieten. En ‘stout’ kunnen zijn. En vies worden. Dan krijg je stuk voor stuk foto’s om levensgroot te laten afdrukken. Vind ik dan. Want ik zie mijn kinderen het liefst zoals ze zijn. Genietend van wat ze aan het doen zijn. In interactie met elkaar of juist lekker op hun eigen eilandje spelend. Zo onthoud ik ze het allerliefst voor altijd. Dan kan ik later als ik over 20 jaar door mijn fotoboeken blader mijn man aanstoten en zeggen: “Ohja, schat, weet je dat nog? Die blik toen hij Sinterklaas zag? Echt onze Gijs he?”.

Weetjes over Annemarie :

  • 32 jaar
  • Vrouw van lieve schat Timo en mama van de lieve, gevoelige en eigenwijze Gijs (4) en schattige opperboef en peuterpuber Fien (2)
  • Oefent haar supersnelle actiefotografie skills op bovengenoemd duo (volg @nocheeseplease.nl op Instagram om die foto's te zien)
  • Afgestudeerd als orthopedagoog (en dus een berg ervaring met kids, ook de ingewikkelde gevallen) en na 8 jaar jeugdhulpverlening en GGZ fotograaf geworden
  • Fotografeert ook graag bruiloften
  • Doet aan yoga
  • Houdt van vakantie vieren in de bergen
  • Heeft iets met kampvuurtjes
  • Eet graag pasta, pizza en risotto (eigenlijk alles wat Italiaans is dus)
  • Warm, enthousiast, expressief en stronteigenwijs
  • De foto rechts werd gemaakt door lieve collega Elena van der Veen :-)